Vandring del 1: 14. SKREDDAREN.

Når vi går gammelvegen frå Hegdalsness, forstår vi dette var berre ein kjerreveg. Men når første bakken er unnajort, kjem vi til ei lita slette: ”Haugabakken”, dette var storåkeren i ”Nausthaugen”, ein husmannsplass litt lenger fram. Siste plassfolka her var Olive og Sivert Jørginus Arntsen. Sivert, f. 1836, for rundt på gardane og sydde kleda. Han tok 2 kroner for å sy ein dress. Når skreddaren kom måtte kjøkenbordet være ledig, for han sat oppå bordet når han sydde. Han brukte nål og trå, og måtte vera nærast mogleg lyset. I seinare år, kring 1900, sydde han heime, men da steig skreddarlønna til heile 3,50 for dressen. Skråninga oppanfor stua heitte ”Bleikvolden”, her fekk skreddaren lerrete han sydde av kvitt.

Sivert og Olive hadde 9 barn som vaks opp i den vesle stua, og ei av døtrene, Anna, var den siste som budde her. Ho greidde seg med lite, og tok godt vare på det ho hadde. Når ho kvilte middag, brukte ho dørstokken til inngangsdøra til hodepute. ”Da kjæme ingen inn om æ såmne”. Nedafor stua var potetåkeren,”Nauståkeren”. Broren til Anna, som var bakar på Steinkjer,hadde også litt potet her. Han hjelpte Anna når ho trengte ei hands-strekning, og hadde også med litt brødvarer når han kom.

Poteten skulle opp, og bakaren hadde tinga nokre til å hjelpe til. Når dei var ferdig sa bakaren til Anna: ”Du må dele opp tekaka som eg hadde med, så plukkeran får”. ”Det er meir att i ein boks, tå det du hadde med forige gang du var her. Dæm får eta opp det først.” svarte Anna.

Var Anna grådig? Nei da, nå skal du høyra: Anna vart 70 år, da kunne dei få alderstrygd dersom dei søkte om det. Men det gjorde ikkje Anna. Broren tykka dette var gale, og ordna det slik at trygda til Anna vart set på bankboka hennar, utan at Anna viste noko om det. Han viste kor sta søstera kunne være. Dette gjekk greitt eit par år, men så trengte Anna nokre kroner. Ho snakka med naboen, Johannes, om han skulle til Straumen så han kunne taka med bankboka hennar og taka ut nokre kroner. Det gjorde Johannes. Når han kom heim til Anna med pengane og bankboka, såg Anna i boka og sa: ”Æ ser du hi ti ut pæng, men det hi da kommi nå inn å?” ”Det er alderstrygda di det”, svara Johannes. Da vart Anna sint og sa:”Æ hi sagt at æ vil it ha nå trøgd, æ greie mæ læl. Ta me boka innover att, og så tek du ut de som hi kommi inn som trøgd, og likæns renta tå de å, å levere de te-bakers. Johannes måtte gjære som Anna sa, og Anna levde lykkeleg alle sine dagar utan trygd.

I 1942 fekk ho hjelp til og flytte stua opp til bygdevegen (Hegdals-sanden), her sto det ein transformator like ved. Anna hadde aldri hatt elektrisk lys, så no meinte dei at det måtte ho ha. ”Æ ser det æ vil så læl,” var svaret.
Jau, folk og tider har forandra seg.

Vandring del 1: 1. Vangshylla

Langs stien har det foregått mye spennende opp gjennom tida. Nils Undersåker forteller i denne artikkelserien om selvopplevde hendelser og gjenfortalte historier om folk og hendelser langs stien. Svein Jørum har illustrert mange av artiklene. Vi startar frå Vangshylla. Den personen eg først og frems tenker på da, er Georg Voldseth. Mitt første møte med […]

Vandring del 1: 14. SKREDDAREN.

Når vi går gammelvegen frå Hegdalsness, forstår vi dette var berre ein kjerreveg. Men når første bakken er unnajort, kjem vi til ei lita slette: ”Haugabakken”, dette var storåkeren i ”Nausthaugen”, ein husmannsplass litt lenger fram. Siste plassfolka her var Olive og Sivert Jørginus Arntsen. Sivert, f. 1836, for rundt på gardane og sydde kleda. Han tok 2 kroner for å sy ein dress. Når skreddaren kom måtte kjøkenbordet være ledig, for han sat oppå bordet når han sydde.

Info